Kuroko no basuke Fanfiction [Short Fic]

============================================

//ปัดฝุ่นๆ

 

SF เรื่องแรกฮะที่แต่งแล้วเอามาลง "orz..

 

เนื่องในโอกาสฉลองวันเกิดคิเสะ 6/18/12 XD

 

เป็นคู่เหลืองดำฮะ (คิเสะ x คุโรโกะ , 815 , 711)

 

ยังไงก็ฝากติชมกันด้วยนะฮะ XD

 

*เนื้อหา SF นี้อาจจะมีสปอยล์เรื่อง kuroko no basuke บางส่วนฮะ ..*

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

[SF][Kurobas] สุขสันต์วันเกิดครับ คิเสะคุง [KiKuro]

 

.

.

.

.

.

.

 

 

"แต็กแต็กแต็กแต็กแต็กแต็ก" เสียงแป้นพิมพ์ในโทรศัพท์สมาร์ทโฟนมียี่ห้อเครื่องหนึ่งดังอย่างต่อเนื่อง

เจ้าของมือถือเครื่องนี้ กำลังง่วนอยู่กับการเช็คอีเมล์และพิมพ์ตอบอยู่

 

 

"ตือดื่อดึ๊ง" เสียงเตือนเรียกเข้าของข้อความดังขึ้น

 

 
[ คุณมี xx ข้อความใหม่ ]


========================

 
ถึง คิเสะ เรียวตะคุง


 
HBD จ้าเรียวตะคุง <3

 
========================

 

ถึง คิเสะ เรียวตะ


 

สุขสันต์วันเกิดนะฮะ อิเคเมงคุง~ XD


========================


ถึง ท่านคิเสะ เรียวตะ



สสวก.ค่ะ ท่านคิเสะ 

ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ m(_ _)m


========================


ถึง KISE RYOUTA


!! HAPPY BIRTHDAY !!

___RYOUTA KUN !___



========================

ถึง ทุกๆคน


 

ขอบคุณมากๆเลยนะคร้าบ~

มีความสุขกันนะทุกคน~

\(^o^)/



จาก คิเสะ เรียวตะ

=======================



"ฟู่~ ตอบเมล์จากแฟนๆไปได้ส่วนหนึ่งแล้ว" ร่างสูงถอนหายใจพร้อมกับแสดงสีหน้าเบื่อๆ

 

คิเสะ เรียวตะ นายแบบสังกัดนิตยสารชื่อดังแห่งหนึ่ง ทั้งยังเป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอลจากโรงเรียนเทโคว ซึ่งโรงเรียนนั้นมีทีมบาสเก็ตบอลที่แข็งแกร่ง จนหลายๆคนขนานนามกันว่า 'ทีมแห่งปาฏิหารย์'


 
"กริ๊ง กริ๊ง" ทันทีที่ได้ยินเสียงเตือนข้อความอีกเสียงหนึ่ง คิเสะก็เปลี่ยนสีหน้าจากเบื่อๆเป็นร่าเริงทันที

 

 
[ คุณมี 1 ข้อความใหม่ ]

========================


ถึง คิเสะคุง


วันนี้วันเกิดคิเสะคุง 

สุขสันต์วันเกิดนะครับ

ว่างหรือเปล่าครับวันนี้ 

อยากจะชวนออกไปข้างนอกครับ


จาก คุโรโกะ เท็ตสึยะ


=========================



ขณะที่คิเสะกำลังจะพิมพ์เมล์ตอบเพื่อนของเขาก็มีโทรศัพท์เข้ามา


 


“K・I・S・E シャラ☆ラライ  ปิ๊บ..” ร่างสูงกดรับ


 


"หือ.. โมโมอิจจิ?"

'คิจังงงงงง สุขสันต์วันเกิดน้า~'

"อื้ม ขอบคุณนะ โมโมอิจจิ"

'นี่ๆรู้มั้ยเมื่อกี้ฉันส่งเมลคุยกับทุกคนด้วย"

"ทุกคน ?"

'ก็ทุกคนในทีมแห่งปาฏิหารย์ไง ทั้งเท็ตสึคุง ไดจัง มิโดริน มุคคุง อากะจัง'

"แล้วทำไมเหรอครับ ?" ผู้พูดสงสัย

'ปรากฏว่าทุกคนลืมวันเกิดคิเสะคุงหมดเลย ฮ่าฮ่า'

"....................." เมื่อได้ยินประโยคของอีกฝ่ายที่กำลังคุยสายอยู่นั้น คิเสะแทบอยากจะปามือถือของตัวเองทิ้งแล้วพรากกกกกทันที ที่คุโรโกจจิส่งเมลมาหาเขาคงเป็นเพราะโมโมอิจจิช่วยเตือนให้สินะ สินะ.. คิเสะกอดเข่าและขายาวๆของตัวเอง
  

'คิจัง อย่าเสียใจไปเลย ยังดีที่ทุกคนนึกขึ้นมาได้นะ อีกเดี๋ยวก็คงจะอวยพรมาให้'
  

"อา.. ครับ.." คนพูดยังอยู่ในอาการเฟล

'งั้นแค่นี้ก่อนนะ บ๊ายบาย สุขสันต์วันเกิดอีกทีจ้า'

"ขอบคุณนะ โมโมอิจจิ.."

 

คิเสะกดปุ่มวางสายแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่



"นึกว่าคุโรโกจจิจะจำวันเกิดเราได้ซะอีก.."



"ตื่อดื่อดึ๊ง" ก่อนที่คิเสะจะได้พิมพ์ตอบคุโรโกะ ได้มีข้อความใหม่เข้ามา



[ คุณมี 4 ข้อความใหม่ ]

=========================


ถึง คิเสะ


HBD ว่ะเพื่อน

แต่โทษที พอดีเราลืมวันเกิดนาย

โชคดีนะเนี่ยที่ซัทสึกิส่งเมล์มาเตือนให้

ไม่งั้นคงไม่มีคำอวยพรวันเกิดของปีนี้แน่

555555555555555555

จาก คนที่เก่งกว่านาย ww


=========================


ถึง อาโฮมิเนจจิ (ไม่ได้พิมพ์ผิดแต่ตั้งใจพิมพ์ให้ผิด(^∇^))

 

แต๊งกิ้ว~ 

แต่คราวหลังช่วยจำใส่สมองอันน้อยนิดได้มั้ย..

ว่าผมเกิดวันนี้ !!! (T_T)


=========================


ถึง เรียวตะ

สุขสันต์วันเกิดครับ

สนใจมาตัดผมทรงใหม่มั้ยครับ (ฮา)

---- ✄------------------


จาก อากาชิ

========================

ถึง อากาชิจจิ

 

ขอบคุณมากครับ ~

แต่เรื่องตัดผมขอรับไว้แต่น้ำใจก็พอครับ..

( ̄^ ̄)ゞ

 

จาก คิเสะ เรียวตะ


========================

ถึง คิเสะจิ้น


สุขสันต์วันเกิดนา คิเสะจิ้น

ถ้ากินเค้กวันเกิดจากที่แฟนๆส่งมาไม่หมด

เอามาให้เราช่วยกินได้นะ ..

จาก มุราซากิบาระ อ.


=========================

ถึง มุราซากิบารัจจิ


ขอบคุณนะมุราซากิบารัจจิ

ตอนนี้ยังไม่มีของอะไรส่งมาเลย

แต่เมื่อถึงเวลานั้นฝากรบกวนด้วยน้า~

ヾ(@⌒ー⌒@)ノ


จาก คิเสะ เรียวตะ


========================


ถึง คิเสะ


สุขสันต์วันเกิด จะบอกให้เอาบุญละกัน

เกี่ยวกับดวงของนายวันนี้

ราศี : เมถุน

โชค : ซวยสุดๆ

สีที่นำโชค : ไม่มี

ลัคกี้ไอเทม : ไม่มี

สถานที่นำโชค : ไม่มี


อย่าสงสัยว่าทำไมถึงไม่มีอะไรที่นำโชคนะ

เพราะวันนี้คือวันที่ซวยมากๆของนาย

 


จาก มิโดริมะ ชินทาโร่

========================

ถึง มิโดริมัจจิ


ขอนคุณนะ มิโดริมัจจิ

แต่ถ้าจะเป็นแบบนี้อย่าบอกกันเลยดีกว่า..

( ̄(工) ̄)


จาก คิเสะ เรียวตะ

=======================



"อ๊ากกกกกกกกกกก มัวแต่พิมพ์ตอบเจ้าพวกนั้น ยังไม่ได้ตอบเมล์คุโรโกจจิเลย" คิเสะลนลาน

 


========================


ถึง คุโรโกจจิ


ขอโทษน้าาาา คุโรโกจจิที่ตอบเมล์ช้า

ヽ(;▽;)ノ

พอดีมีเมล์เข้าเยอะน่ะ wwwww

วันนี้ว่างทั้งวันเลยครับ !

(ถ้าไม่อ่านเมล์ตอบเมล์ที่ได้รับมานะ อิ๊wอิ๊)

ว่าแต่วันนี้จะไปไหนกันดีน้า ~

สวนสนุก ? โรงหนัง ? เดินห้าง ช็อปปิ้ง ?

หรือจะไปเดทกันที่ภัตตาคารสุดหรูดี.. ~ !!?

☆*:.。. o(≧▽≦)o .。.:*☆

ให้คุโรโกจจิเลือกละกันนะ ~

( *`ω´) 

 

จาก คิเสะ เรียวตะ ☆〜(ゝ。∂)


=======================


"แต็กแต็กแต็กแต็ก" ชายหนุ่มรูปงาม สูงโปร่งรูปร่างดี มีหกห่อ หางตายาวมองแล้วชวนให้หลงเสน่ห์ นั่งพิมพ์เมล์ตอบเพื่อนของเขาอย่างมีความสุข ดวงตาสีบุษราคัมสีสดใสสะท้อนกับหน้าจอสมาร์ทโฟนเคสสีแดงของเขา

 

 

"กริ๊ง กริ๊ง" เสียงเตือนข้อความเรียกเข้าดังขึ้นมา คิเสะเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว

 

[ คุณมี 1 ข้อความใหม่ ]

========================


ถึง คิเสะคุง

 

น่ารำคาญครับ

 

จาก คุโรโกะ เท็ตสึยะ

======================

 

 

"โหดร้าย.." คิเสะเอามือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาพรากพราก ขณะที่กำลังจะพิมพ์อยู่นั้นเสียงเตือนข้อความก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

 

"กริ๊ง กริ๊ง"

 

 

[ คุณมี 1 ข้อความใหม่ ]

========================


ถึง คิเสะคุง

 

ช่วงเช้าให้คิเสะคุงเลือกละกันครับ

ส่วนช่วงบ่ายผมขอเป็นคนเลือกนะครับ

 

จาก คุโรโกะ เท็ตสึยะ

=======================


"นึกว่าคุโรโกจจิจะปฏิเสธเราซะอีก นี่มาชวนเราไปเที่ยวด้วยกันด้วยซ้ำไป วันนี้ไม่เห็นโชคร้ายอย่างที่มิโดริมัจจิบอกเลย" คิเสะทำปากจู๋

 

 

"แต็กแต็กแต็ก" หนุ่มอิเคเมงจึงพิมพ์เมล์ตอบแผนการไปเที่ยวที่คิดสดๆกลับไปอย่างรวดเร็ว

 

========================

ถึง คุโรโกจจิ


งั้นตอนสิบโมงเจอกันที่สวนสาธารณะ K น้า~

เราจะไปศูนย์การค้ากัน ~ (*^◯^*)

ที่นั่นต้องมีอะไรต่างๆให้เลือกมากมายแน่ ~

ก่อนอื่นเลยผมจะพาไปร้านอุปกรณ์กีฬากัน !!

เพื่อเลือกดูรองเท้าสำหรับเล่นบาสฯ ~

ต่อจากร้านอุปกรณ์กีฬา พวกเราจะแวะซื้อ

ไอศครีมระหว่างทางกัน ~ 

ซื้อโคนใหญ่แล้วกินด้วยกันทั้งสองคนดีมั้ยน้า~

 (>人<;) หลังจากกินไอศครีมเสร็จ

ก็จะเดินเล่นต่ออีกซักพัก พอท้องหิวเราจะไปกินมื้อเที่ยง ~

ที่แวคโดนัลด์กัน ~ ซื้อแฮมเบอเกอร์กับวานิลา

มิลค์เชคของโปรดคุโรโกจจิ (*^o^*)

ช่วงเช้าของผมก็คงมีประมาณนี้คร้าบ~

ที่เหลือก็ขอฝากคุโรโกจจิด้วยนะ (^_^;)

 

จาก คิเสะ เรียวตะ


=====================

คิเสะตั้งหน้าตั้งตารอคอยเมล์ตอบกลับมาอย่างใจจดใจจ่อ คิ้วขมวดนั่งเกร็งปากยู่ จนเสียงจากสวรรค์ที่เขารอก็ดังขึ้น

 

 

"กริ๊ง กริ๊ง" คิเสะรีบคว้าสมาร์ทโฟนของเขาเปิดเช็คดูข้อความที่เข้ามาใหม่ทันที

 

 

[ คุณมี 1 ข้อความใหม่ ]

=========================


ถึง คิเสะคุง

ไว้เจอกันที่สวนสาธารณะ K เวลา 10.00 

นะครับ


จาก คุโรโกะ

=======================

  

คิเสะเหลือบมองนาฬิกาติดผนังในห้องนอนของเขา เข็มสั้นชี้ไปที่เลขแปด เข็มยาวชี้ไปที่เลขหก ยังพอมีเวลาที่จะอาบน้ำแต่งองค์ทรงเครื่องไปหาคุโรโกะอยู่ ว่าแล้วคิเสะก็เก็บโทรศัพท์ของเขา ไปเตรียมตัวออกจากบ้านทันที

 

 

 

 

 

 

 

[ ณ สวนสาธารณะ K เวลา 10.00 น. ]

 

 

“คุโรโกจจิ ~~” เสียงทุ้มเข้มตะโกนเรียกหาอีกฝ่าย

“อยู่ไหนเหรอคร้าบ ~” เจ้าของเสียงยังตามหาอีกฝ่ายไม่เจอ

“ก็อยู่ตรงนี้มาตั้งนานแล้วครับ” ร่างบางตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“อะจึ๋ย !”

“โทษทีน้า พอดีมองไม่เห็นน่ะ แหะๆ” ร่างสูงเกาหัวแก้เขิน

“ไม่เห็นต้องขอโทษเลยนี่ครับ” ผู้พูดพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆเช่นเคย คงจะชินกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบ่อยๆแบบนี้แล้ว

“ถ้านั้นก็ Let’s GO ~” คิเสะรีบเดินนำหน้าทันที

 

 

 

คุโรโกะในวันนี้ ใส่เสื้อโปโลเรียบๆสีขาว ดูแล้วไม่โดดเด่นอะไรมาก ผมยุ่งๆสีฟ้า กับดวงตาที่มองแล้วไม่สามารถบ่งบอกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ กางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้ม รองเท้าผ้าใบธรรมดา ถ้าหากไม่มายืนเคียงข้างกับคิเสะ ที่สวมเสื้อสีน้ำตาลครึ่งแขน พร้อมกับมีเสื้อด้านนอกสีเข้มตัวเล็กๆทับอีกที ห้อยสร้อยคอยาวๆรูปกางเขน กางเกงขาเดฟสีดำ รองเท้าหนังยี่ห้อดัง  คล้ายกับแฟชั่นที่เป็นที่นิยมในสมัยนี้ คงไม่เป็นที่สะดุดตาแน่

 

 

 

“นี่เธอ ดูคนๆนั้นสิ” เสียงสาววัยรุ่นกลุ่มหนึ่งประมาณห้าหกคนกระซิบกัน

“ใช่คิเสะ เรียวตะ ของนิตยสารนี้หรือเปล่า ??” เด็กสาวคนหนึ่งชี้ไปยังนายแบบที่โพสท่าอยู่ในนิตยสารที่เธอถืออยู่

“เราว่าน่าจะใช่แล้วนะ ดูสิเป๊ะซะขนาดนี้” เพื่อนอีกคนแสดงความคิดเห็น

“ไม่คิดว่าตัวจริงจะหล่อเหมือนในนิตยสารเลย” เด็กสาวเคลิ้ม

“กรี๊ดดดด อยากได้ลายเซ็นต์จังเลย งั้นเราเข้าไปหากันเถอะ !” หัวหน้ากลุ่มเสนอความคิด

“ชวนคนอื่นๆมาด้วยสิ โอกาสแบบนี้ไม่ได้หากันได้ง่ายๆนะ !!” สมาชิกในกลุ่มรีบตอบโต้

 

.

.

.

.

 

 

“เฮือก..” ร่างสูงสะดุ้ง

“เป็นอะไรไปครับ ?” อีกฝ่ายถามด้วยโทนธรรมดา

“เปล่านะ.. เพียงแต่รู้สึกได้ว่าเหมือนจะมีอะไรที่ไม่ดีจะเกิดขึ้น..” จู่ๆคิเสะก็นึกถึงคำพยากรณ์ของมิโดริมะขึ้นมา .. ‘วันนี้จะเป็นวันที่ซวยมากๆของนาย’

 

 

พูดไม่ทันขาดคำ คิเสะก็ได้ชำเลืองหางตามองไปยังข้างหลัง ปรากฏกลุ่มแฟนคลับของเขา ซึ่งมีหลายๆคนที่เขาคุ้นหน้าเนื่องจากเวลาเขาซ้อมกีฬาคนกลุ่มนี้มักจะมาดูประจำ กำลังวิ่งมายังทางเขา ด้วยสัญชาตญาณของคนดัง เขาจึงรีบคว้ามือของคุโรโกะแล้ววิ่งหนีกลุ่มนี้ทันที

 

 

 

“ขอโทษนะ คุโรโกจจิ ตอนนี้คงไปร้านอุปกรณ์กีฬาไม่ได้แล้วล่ะ วิ่งงงง !!” ร่างสูงจับมือร่างบางพร้อมเร่งจังหวะฝีเท้าจากเดินกลายเป็นวิ่ง

“..............................” ร่างบางไม่พูดอะไรได้แต่วิ่งตามอีกฝ่ายไป

 

 

 

แต่ความพยายามของกลุ่มแฟนคลับไม่ได้หมดไปง่ายๆ กลุ่มเด็กสาวทั้งหลายได้วิ่งตามหนุ่มๆทั้งสองต่อไป บางคนหยิบกล้องมือถือมาถ่ายรูปด้วย บางคนก็พิมพ์ทวีตเตอร์คุยกับเพื่อนไปด้วย บางคนก็อัพสถานะเฟสบุ๊ค “ดีใจจังได้วิ่งตามอิเคเมงด้วย (^______^)”ก็มี

 

.

.

.

.

 

“คิเสะคุง” ร่างบางที่วิ่งหนีไปพร้อมกับร่างสูงอยู่นั้นเริ่มหอบแฮ่กแฮ่ก

“ดูท่าผมจะไม่ไหวแล้วครับ” พูดจบคุโรโกะก็ล้มลงไป.....

“ห๊ะ !!” ร่างสูงตกใจ

“คุโรโกจจี้ !!” คิเสะแผดเสียงสูง

 

.

.

.

.

 

“.........เอายังไงดีเนี่ย คงต้องอุ้มอย่างเดียวแล้วสินะ” หนุ่มโมเดลคิดหนัก

 

.

.

.

 

“ขอโทษนะคุโรโกจจิ” สิ้นเสียงร่างสูงก็ได้อุ้มร่างบางด้วยท่าอุ้มเจ้าสาวแล้ววิ่งหนีแฟนคลับต่อไป

 

 

 

 

เป็นเวลานานกว่าหลายชั่วโมงที่คิเสะอุ้มคุโรโกะวิ่งหนีแฟนคลับ แต่เนื่องจากร่างกายที่เป็นนักกีฬาของเขา กอปรกับน้ำหนักของคุโรโกะที่ไม่หนักมาก ทำให้คิเสะยังมีแรงเหลืออยู่บ้างเล็กน้อย ถ้าหากเขาไม่ใช่นักกีฬา เขาคงต้องหมดแรงหอบไปตั้งแต่ชั่วโมงแรกแล้วแน่ๆ

 

 

คิเสะตัดสินใจหลบอยู่ซอกมุมตึกแห่งหนึ่ง แล้วรอดูสถานการณ์

 

 

“เอ๋ ~ ท่านคิเสะหายไปไหนแล้วอะ ??”

“นั่นสิๆ เมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลยยยยยยยย” หลายๆคนเริ่มสงสัย

“สงสัยคงต้องวิ่งหลบไปพร้อมกับกลุ่มคนที่เพิ่งออกจากโรงหนังเมื่อกี้แน่ๆเลย” แฟนคลับคนหนึ่งสันนิษฐาน

“อาจจะเป็นไปได้นะ แต่ฉันสงสัยจังใครคือคนที่คิเสะคุงอุ้มอยู่น่ะ ..”

 

สิ้นเสียงคำถาม กลุ่มแฟนคลับที่เมื่อกี้กำลังจ้อกแจ้กจอแจอยู่ก็เงียบแซ่บ..

 

“หรือว่า.. จะคือแฟน ?” มีคนเริ่มเปิดประเด็น

“นั่นสิๆ ก่อนหน้านี้ยังเห็นเดินด้วยกันล่ะ”

“เห แต่เขาคนั้นเป็นผู้ชายนะ เพียงแต่หน้าหวานเฉยๆ ....”

 

บรรยากาศความเงียบเขาครอบครองกลุ่มแฟนคลับอีกครั้ง

 

“อย่าบอกนะว่า คิเสะ เป็นโฮโม น่ะ ..........................” เสียงสาววายคนหนึ่งในกลุ่มดังขึ้นมา

“คงไม่ใช่หรอกมั้ง เขาอาจจะเป็นเพื่อนเฉยๆก็ได้” สาวธรรมดาแย้ง

“แต่ฉันจิ้นคู่นี้ไปแล้ว TT///////////////////////TT” สาววายหยุดอาการของตัวเองไม่ได้

“เออ เธอนี้ก็จิ้นไปเรื่อยจริงๆนะ พอเห็นคิเสะคุงอยู่กับรุ่นพี่คาซามัตสึก็จิ้น” สมาชิกแฟนคลับคนหนึ่งตำหนิ

“ถ้าเธอมาเป็นแล้วจะรู้สึกได้เลยว่ามันฟินมาก !!” เสียงสาววายอีกคหนึ่งสนับสนุน

“เอ้าๆ หยุดคุยกันได้แล้ว” หัวหน้ากลุ่มสั่ง

“สุดท้ายวันนี้เราก็คลาดกับคิเสะคุง.. วันหลังเรามาพยายามใหม่ละกัน” บุคคลที่เป็นหัวหน้าปลอบใจ

“เหนื่อยหน่อยนนะวันนี้ สลายกลุ่มได้” หัวหน้ากลุ่มประกาศ

 

  

กลุ่มแฟนคลับค่อยๆทยอยกระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง คิเสะที่แอบดูเหตุการณ์อยู่ที่ซอกตึกนั้นถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

 

“รู้งี้ตรูน่าจะพาคุโรโกจจิหลบตั้งแต่แรกก็ดี..” //พรากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

.

.

.

.

 

“อือ.......... อืม...” ร่างเล็กค่อยๆรู้สึกตัว

“อ๊ะ คุโรโกจจิ ตื่นแล้วเหรอ เมื่อกี้คุโรโกจจิเป็นลมไปน่ะ” คิเสะค่อยๆประคอง

“งั้นเหรอ.. ขอโทษด้วยนะครับ” คุโรโกะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

“ไม่หรอกๆ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ ที่อยากพาคุโรโกจจิเข้าเมืองจนลืมไปว่าอาจจะเจอกับกลุ่มแฟนคลับของผมได้” ผู้พูดรู้สึกผิดสุดๆที่พาเพื่อนสุดรักของตัวเองมาผจญอะไรลำบากๆ

 

 

คิเสะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูเวลา ขณะนี้เวลา 12.18 น. แล้วดูท่าแผนการช่วงเช้าที่เขาวางไว้คงจะล้มเลิกแน่.. ร่างโปร่งพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

 

หนุ่มผู้กำลังจะร้องไห้ออกมารู้สึกเหมือนแขนเสื้อของเขากระตุกเล็กน้อย..

 

 

“คิเสะคุง.. ผมอยากกินวานิลามิลค์เชค” คุโรโกะที่กำลังด้วยพูดน้ำเสียงเฉยเมยดึงแขนเสื้อคิเสะ

“งั้นเดี๋ยวผมเลี้ยงคุโรโกจจิเป็นการไถ่โทษละกัน” คิเสะยิ้มแห้งๆให้

 

 

“หมดกัน แผนที่อุตส่าห์วางไว้ วันนี้น่าจะเป็นวันซวยของเราแน่เลยๆ” คิเสะคิดในใจ 

 

 

 

 

 ทั้งสองได้มาหยุดอยู่ที่หน้าร้านแวคโดนัลด์ ที่มีตัวตลกคอยโบกมือให้ แต่ถ้าเป็นที่ประเทศไทยตัวตลกตัวนั้นจะยกมือไหว้แทน

 

 

“ยินดีต้อนรับค่ะ รับอะไรดีคะ ?”

“คุโรโกจจิอยากกินอะไรบ้างล่ะ ?”

“เบอเกอร์ฟิช กับ วานิลามิลค์เชคครับ”

“งั้นขอเซ็ตเบอเกอร์เนื้อหนึ่งที่ น้ำขอเป็นโคล่านะครับ เบอเกอร์ฟิชหนึ่งที่ และวานิลามิลค์เชคอีกหนึ่งแก้วครับ..”

 

 

 

คุโรโกะนั่งรอคิเสะอยู่ที่โต๊ะประจำที่เขาชอบนั่ง

“ขอโทษที่ให้รอนะ” คิเสะมาพร้อมกับถือถาดอาหารมาให้

คุโรโกะหยิบรายการอาหารที่ตัวเองสั่งมาแกะกินทันที อย่างไม่ระมัดระวัง

 

“ดูท่าว่าจะหิวแฮะ” คิเสะนึกในใจพลางเอามือไปเช็ดรอยซอสที่เปื้อนติดอยู่บนแก้มขาวๆของคุโรโกะ

 

ร่างบางสะดุ้งเฮือก จากแก้มขาวๆเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย

“อะ.. เอ๋.. ขอโทษนะคุโรโกจจิ พ..พอดีไม่ได้ตั้งใจน่ะ มะ..มือมันไปเองนะ ” เจ้าของฝ่ามือข้างนั้นลนลาน พร้อมกับใบหน้าที่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง

“ครับ..” คุโรโกะกัดแฮมเบอเกอร์คำต่อไป

 

.

.

.

.

 

“เห้อ ~ อิ่มจังเลย” ร่างโปร่งบิดตัว

“ตั้งแต่บ่ายนี้เป็นต้นไป คุโรโกจจิเป็นฝ่ายพาเที่ยวนะ” ร่างสูงก้มหน้ามามองพร้อมฉีกยิ้มเสน่ห์

“ครับ“ น้ำเสียงตอบมาอย่างเรียบเฉยพร้อมเดินนำไปยังป้ายรถเมล์

 

“ที่ไหนกันนะที่คุโรโกจจิจะพาเราไป ~” คิเสะคิดพลางอมยิ้ม

 

 

 

เมื่อรถเมล์สายที่คุโรโกะต้องการจะขึ้นมาจอดเทียบป้าย เขาก็พาคิเสะขึ้นไปนั่งข้างกัน ด้วยเหตุที่ตอนเช้าคิเสะวิ่งหนีแฟนคลับแทบตายพอขึ้นรถเมล์ไปได้ซักพักเขาจึงหลับโดยไม่รู้ตัวด้วยความเหนื่อย ศีรษะสีเหลืองอร่ามของคิเสะได้เอียงลงมาพิงกับไหล่ของคุโรโกะ..

“คิเสะคุง ตอนหลับนี้เหมือนเด็กๆเลย” คนคิดแอบอมยิ้มเล็กน้อย แล้วลูบศีรษะนั้นเบาๆ ..

 

 

 

 

“คิเสะคุง ตื่นได้แล้วครับ ตอนนี้ถึงที่หมายแล้ว” ร่างบางปลุกร่างสูงที่นอนพิงไหล่ของตน

“ขออีก 5 นาทีได้มั้ย” คิเสะงอแงเหมือนเด็กๆที่คุณแม่ปลุกแล้วไม่ยอมตื่นนอน

“งั้นผมทิ้งคิเสะคุงไว้บนรถเมล์นะครับ” คุโรโกะบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ทำให้เพิ่มความน่ากลัวไปอีกหลายเท่าตัว

“ใจร้ายงะ ล้อเล่นน้าล่อเล่น” คิเสะเอามือขยี้ตาเล็กน้อยให้หายง่วง

 

 

 

ทั้งคู่ลงมาจากรถเมล์ก็ได้มาหยุดอยู่ที่วัดแห่งหนึ่ง ..

“ที่นี่ที่ไหนงั้นเหรอ คุโรโกจจิ” หนุ่มผมเหลืองสงสัย

“วัดไงครับ” คุโรโกะตอบอย่างทันที

“ก็เห็นอยู่นะ.. แล้วมาที่นี่ทำไมเหรอครับ” คิเสะสงสัย

 

คุโรโกะนิ่งเงียบไม่ตอบ พร้อมกับดึงแขนเสื้อคิเสะให้เดินตามเข้ามาในวัดเก่าโบราณแห่งนั้น

 

 

 

ทั้งคู่มาหยุดตรงบ่อน้ำแห่งหนึ่ง

“.............................” บุคคลที่พามาสถานที่นี้นิ่งเงียบไม่พูดอะไรเช่นเคย พร้อมกับยื่นที่ตักน้ำให้ คิเสะรับที่ตักน้ำไปพร้อมกับล้างหน้าล้างตาและบ้วนปากตามความเชื่อของคนญี่ปุ่นเวลาเข้าวัด

“คิเสะคุง ไปเสี่ยงเซียมซีกันเถอะครับ” ร่างเล็กชวน

 

 

 

ผู้มีดวงเคราะห์ร้ายประจำวันนี้หยอดเงิน 100 เยนลงไปในตู้บริจาคก่อนอธิฐานเสี่ยงเซียมซีดูโชค

“แกร็กแกร็กแกร็กแกร็ก” เสียงไม้เซียมซีกระทบกันดังลั่น จนในที่สุดก็มีไม้หนึ่งหล่นออกมาจากกล่อง

 

 

 

“หือ หมายเลข 8 เหรอ ตรงกับหมายเลขประจำตัวนักกีฬาเก่าของผมตอนอยู่เทโควเลย ฮ่าๆ” คิเสะหัวเราะ

 “ตอนอยู่เทโควสนุกดีเหมือนกันนะครับ” คุโรโกะเริ่มรำลึกอดีต

“อื้ม.. นั่นสินะ โดยเฉพาะตอนที่ผมเพิ่งเข้าชมรมบาสฯมาใหม่ๆ ตอนที่ได้รู้จักอาโอมิเนจจิ มิโดริมัจจิ มุราซากิบารัจจิ อากาชิจจิ โมโมอิจจิ และคุโรโกจจิ” คิเสะค่อยๆไล่หาใบหมายเลขเซียมซีที่ตัวเองจับได้

“แต่ตอนแรกคิเสะคุง ไม่ยอมรับในตัวผม..” น้ำเสียงเรียบๆตอบกลับมาด้วยแววปนเศร้า

ร่างสูงที่เจาะหูข้างซ้ายที่กำลังจะอ่านใบเซียมซีถึงกับชะงัก เมื่อได้ยินประโยคนั้นจากเพื่อนของตน

คิเสะเดินมาหาคุโรโกะพร้อมกับลูบหัวร่างเล็ก

“คิดมากไปได้น่า อดีตก็ส่วนของอดีตสิ แล้วตอนนี้ผมไม่ยอมรับคุโรโกจจิรึไงกัน หลังจากการแข่งครั้งนั้น ผมออกจะชื่นชมคุโรโกจจิด้วยซ้ำไป” คิเสะลูบหัวคุโรโกะรัวๆ พลางส่งยิ้มไปให้

“สงสัยผมคงคิดมากไปเองครับ” ร่างบางเบือนหน้าหนี เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นสีหน้าของตัวเองในตอนนี้

“อา ..” ร่างสูงตอบประโยค พลางยัดใบเซียมซีที่ยังไม่ได้อ่านลงในกระเป๋ากางเกงโดยไม่รู้ตัว

 

 

 

 

ทั้งคู่ได้เดินดูส่วนต่างๆของวัด ทั้งในห้องประกอบพิธี ห้องเก็บของ ห้องบ่มเหล้า แต่ไม่ได้ไปยังฝั่งที่พระสงฆ์พำนักอาศัยอยู่ จนลืมเลือนเวลา กระทั่งพระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน

 

 

“คิเสะคุง รีบหน่อยครับ” คุโรโกะเร่งอีกฝ่าย

“อื้มๆ” คิเสะวิ่งตามคุโรโกะ มาที่สุสาน ตอนนี้พวกเขาทั้งคู่กำลังเดินขึ้นบันไดหินแถวสุสานอยู่

“ถึงแล้วครับ สถานที่ที่ผมอยากจะพาคิเสะคุงมาครับ” คุโรโกะยืนอยู่ ณ ปลายสุดของบันได

 

 

เมื่อคิเสะขึ้นก้าวบันไดขั้นสุดท้าย แสงอาทิตย์อัสดงก็สาดส่องมายังใบหน้าเจิศจรัสของเขา สีผมเหลืองอร่ามสะท้อนกับแสงสีแสดแดง ตุ้มหูข้างซ้ายของเขาเกิดแสงสะท้อนขึ้นมา

 

 

 

“สวยจัง” คิเสะยิ้มร่า

“ผมคิดว่าคิเสะคุงคงจะชอบที่นี่น่ะครับ” คุโรโกะยิ้มนิดๆ

“ขอบคุณนะ คุโรโกจจิ ที่นี่สวยมากๆเลย ถึงตอนเดินผ่านสุสานจะน่ากลัวนิดหน่อยก็เถอะนะ แหะๆ” ร่างสูงหัวเราะ

“ในใบเซียมซีเขียนว่าอะไรเหรอครับ ?” คนผมสีฟ้าอ่อนสงสัย

“อ๊ะ จริงด้วย ยังไม่ได้อ่านเลย” พูดจบคิเสะจึงควานหาใบเซียมซีที่เขาเสี่ยงได้ จนพบว่ามันอยู่ในกระเป๋ากางเกงของเขา คิเสะคลี่กระดาษ แล้วอ่านออกเสียง

“โชค : จากร้ายจะกลายเป็นดี” คิเสะค่อยๆนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ จะว่าไปก็จริงนะ

“งั้นเหรอครับ” คุโรโกมองด้วยสีหน้านิ่งเฉย

 

.

.

.

.

.


ทั้งคู่ตกอยู่ในท่ามกลางความเงียบ

 

  

“จะว่าไป .. เมื่อก่อนพวกเราก็เคยดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกันกับอาโอมิเนจจิแล้วก็โมโมอิจจิด้วยนี่นะ” คิเสะคิดถึงเมื่อตอนม.ต้นขึ้นมา

“ครับ..” คุโรโกะก้มหน้าลงนิดหน่อย พลางคิดถึงเมื่อตอนม.ต้น ที่โรงเรียนเทโควของเขาจัดงานโรงเรียน พวกเขาทั้งสี่คนได้ร่วมเกมล่ารางวัลกัน แต่สุดท้ายก็แพ้ทำให้อดได้รองเท้ากีฬายี่ห้อดังสุดแพง

“คิเสะคุงในชุดทหารฝรั่งเศสเท่มากๆเลย” คุโรโกะชม

“คุโรโกจจิในชุดพ่อบ้านก็น่ารักดีเหมือนกัน” คิเสะยิ้มอย่างเขินๆพร้อมเกาศีรษะ

 

.

.

.

.

 

“คิเสะคุง” น้ำเสียงเรียบๆเรียกชื่ออีกฝ่าย

“หือ ?” เสียงทุ้มขานรับ

 

.

.

.

.

 

“ส..สุขสันต์วันเกิดนะครับ..” เจ้าของเสียงมีอาการพูดตะกุกตะกักเล็กน้อย

“ขอบคุณนะ..” เจ้าของยิ้มรับ

 

.

.

.

.

 

“นี่..”

“ครับ ?”

“โมโมอิจจิบอกคุโรโกจจิว่าวันนี้เป็นวันเกิดผมใช่มั้ย ?” เจ้าของวันเกิดอยากรู้ว่าเพื่อนของตนจะจำวันเกิดของเขาได้หรือเปล่า

“ใช่ครับ” หลังจากที่ได้ยินประโยคนี้เจ้าของวันเกิดรู้สึกห่อเหี่ยวเล็กน้อย

“แต่ต่อให้คุณโมโมอิไม่มาเตือนผม ผมก็จำได้อยู่แล้วครับ ว่าวันนี้คือวันเกิดคิเสะคุง” คุโรโกะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆแต่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น

“............................................” เจ้าของวันเกิดไม่พูดอะไร เพราะหน้าตอนนี้ได้กลายเป็นสีแดงเหมือนกับผืนนภาเสียแล้ว

 

 

“คิเสะคุง หลับตาแล้วแบมือสิครับ” เมื่อได้ยินดังนั้น เขาถึงหลับตาทำตามคำสั่งของอีกคน

 

 

คิเสะรู้สึกเหมือนมีอะไรมาวางอยู่บนมือของเขา

 

 

“ลืมตาได้แล้วครับ” เมื่อสิ้นเสียงเขาจึงลืมตาขึ้นมา

“หือ ? เครื่องรางงั้นเหรอ ?” ผู้พูดสงสัย

“ใช่ครับ เห็นว่าวัดนี้ขึ้นชื่อเรื่องเครื่องรางที่ปัดเป่าความโชคร้ายครับ มิโดริมะคุงเมล์บอกผมมาตอนเช้า” คุโรโกะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเช่นเดิม

“โฮ่.. มิโดริมัจจินะ มิโดริมัจจิ -3- ”

“มีอะไรเหรอครับ” คุโรโกะสงสัย

“เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก ฮะๆ” คิเสะบอกปัด

 

.

.

.

.

 

“นี่ๆคุโรโกจจิ“

“ครับ ?”

“หลับตาลงหน่อยสิ ผมอยากจะขอบคุณ”

 

 

เมื่อร่างบางหลับตาลง ร่างสูงค่อยๆเลื่อนมือมาประคองพร้อมก้มหน้าลงมาประทับริมฝีปากอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน

 

 

“รักนะ คุโรโกจจิ” หลังจากที่คิเสะถอนริมฝีปากแล้ว


“........... ผมก็รักคิเสะคุงเหมือนกัน” คุโรโกะพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบเหมือนปกติก็จริง แต่ท่าทางและสีหน้าตอนนี้เขินอายจนไม่กล้าแสดงให้ใครดูแล้ว

 

 

 

“ขอดูหน้าหน่อยสิ” คิเสะแตะไหล่

 

“ไม่เอาครับ” ร่างเล็กปฏิเสธ

 

“ทำไมล่ะ ?”

 

“เพราะเป็นคิเสะคุงน่ะครับ” คุโรโกะเบือนหน้าหนี

 

 

“มิน่าล่ะ เมื่อตอนอยู่ด้วยกัน หลายครั้งคุโรโกจจิถึงมีลักษณะท่าทางแปลกๆไป” คิเสะอดคิดเข้างตัวเองไม่ได้ 

 

 

“งั้นขอกอดเอวแบบนี้ได้มั้ย” คิเสะเลื่อนมือลงมาสวมกอดที่เอวองคุโรโกะ

 

“..........................” ร่างเล็กนิ่งเงียบไม่แสดงอาการรังเกียจแต่อย่างใด

 

 

จากนั้นทั้งคู่จึงเฝ้ามองดูพระอาทิตย์ตกดินจนกระทั่งลับขอบฟ้าไป

 

.

.

.

 

“ไว้เจอกันใหม่นะ”

 

 

 

 

END

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

แต่งไปแต่งมาชักงงๆ "orz..

 

ตอนแรกจริงๆกะแต่งฟิคเสื่อมฮะ แต่เห็นวันนี้เป็นวันเกิดคิเสะทั้งที

 

เลยหยวนๆให้ ไม่แกล้งมากละกัน XD

 

SF เรื่องหน้าเสื่อมแน่นอนฮะ 1000%

 

//กะจะแกล้งคิเสะเต็มที่ (ฮา)

 

ส่วนตัวถนัดเรียกคู่คิเสะ x คุโรโกะ ว่าเหลืองดำมากกว่าเหลืองฟ้า "orz..

 

เพราะหลังๆจะมีอาโอมิเนะและอากาชิที่เป็นสัญลักษณ์สีฟ้าและแดงเพิ่มเข้ามา

 

บวกกับชื่อตัวคันจิตัวแรกของคุโรโกะแปลว่าสีดำด้วย

 

ก็เลยถนัดเรียกแบบนี้มากกว่าฮะ  "orz..

Comment

Comment:

Tweet

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก น่ารักมากมายค่า

ชอบเวลาคิเสะคุงเฟลเพราะหนูคุโร ช่างน่าสงสาร 555

หาคู่เหลืองดำยากแท้ เจอแต่อาโอคุง x คิเสะ "OTL

ขออีกๆ อยากอ่านฟิคเหลืองดำอีกค่า เรทๆมาก็ได้นะคะ //โดนดีดปลิว

#9 By Chibikuroneko on 2013-01-16 23:11

โอ้ยยย โมโมอิ!!!เธอจะมาบอกคิเสะทำไมว่าคนอื่นลืมวันเกิดคิเสะน่ะ ห๊ะ!!
ตอนส่งเมลล์นี่นึกหน้าหมาน้อยจอมดี๊ด๊าออกเลยแฮะ แต่พอได้อ่านเมลล์ตอบกลับมาแค่ประโยคเดียวอย่าง "น่ารำคาญนะครับ" ขำก๊ากจนหยุดไม่อยู่เลยล่ะค่ะ ฮ่าๆ
แต่ตอนจบนี่หวานจริงๆ นึกว่าคิเสะจะดวงซวยไปทั้งวันเสียแล้ว แต่ได้ทั้งเครื่องรางนำโชค ทั้งจูบจากครกคุงอย่างนี้ คงไม่ใช่ดวงซวยแล้วมั้ง ต้องเรียกว่าดวงดีสุดๆไปเลยต่างหาก เอิ๊กๆ

#8 By binlha on 2012-11-25 17:39

*ปาก 
เบลอๆ sad smile sad smile  พิมพ์ผิดได้ทุเรศจริงๆ 555

#7 By คินซากิ (103.7.57.18|125.27.240.103) on 2012-10-14 22:52

มาลื้อๆ ค้นๆ EXTEEN อร๊างงง เจออะไรเข้าให้แล้ว
เหลืองดำคู่แรร์(รึเปล่า?) เป็นคู่ที่ชอบมากเหมือนกัน
อ่านแล้วน่ารักมากๆ คุโรโกจจิของ เหลืองดำจะซึนๆ ปลาไม่ตรงกับใจ
cry cry cry  น่าร๊ากอ้ะ !! 

#6 By คินซากิ (103.7.57.18|125.27.240.103) on 2012-10-14 22:50

//หน้าแดง// หวะ.....หวาน ชะมัดเลยยยยย~ 
ชอบจังๆ XD
แต่งได้สนุกจนอินไปเลยหละ ขอบคุณนะครับบบ ~

#5 By Berry_Uke on 2012-09-25 13:12

น่ารักสุดๆเลยค่ะ แอบกรี๊ดกร๊าดไปตลอดเรื่องเลยค่ะ

#4 By ruk21us on 2012-09-13 22:45

น่ารัก>///<

#3 By xjko on 2012-07-05 20:58

...............

^
^
^
^

มันคือชอบมาก แต่พูดไม่ออก กะลังฟินตาย

#2 By Hitsugaya~kun on 2012-06-24 22:54

ว..ไวมาก.....

ไว้เดี๋ยวได้เปิดคอมแล้วจะรีบมาเมนท์นะ T///////T

#1 By penny on 2012-06-18 23:33